برای درک هنر پیش از تاریخ و آشنایی با نحوه ی حضور و نشانه ی هنر در دورانهای اولیه و پیدایش بشر باید به دوره ی پارینه ی سنگی بازگردیم.  

دوره ی پارینه ی سنگی:به چهل هزار تا ده هزار سال پیش از میلاد مربوط می شودِ.یعنی دوره ای که به تدریج بشر برای زندگی دسته جمعی و تشکیل اولین اجتماعات مهیا میشود و نخستین تجربیات را در ساخت ابزار و سلاح های ابتدایی به دست می آورد.       از آثار به جای مانده از آن دوران نقاشی ها و کنده کاری هایی بر دیواره و سقف غارها به جای مانده است که با استفاده از ابزارها و وسایل ابتدایی کار شده است.همچون کنده کاری روی سنگ با استفاده از دوده ی زغال یا سوخته ی استخوان مخلوط با چربی جانوران و یا رنگدانه های کانی گل افرا و خاک سرخ.  قدیمیترین آثار به جای مانده به حدود بیست هزار سال پیش از میلاد میرسد که عموما مستقل بود بر شکلهای انتزاعی و مختلط بسیار ساده از پیکره آدم که در حال شکار جانوران است یا رقص دسته جمعی مردان و زنان یا گله هایی چون گاومیش و بز کوهی و گوزن. در حدود دوازده هزار سال پیش از میلاد در زمینه بازنمایی تصویر و دقت در مشاهده یا در واقع دستیابی به نوعی واقع گرایی در ترسیمات پیشرفت بزرگی حاصل شد.شاهد این مدعا غار باستانی آلتامیرا در شمال اسپانیا آثار شکوفه خون در گوم فرانسه به دست آمده همچنین نقاشیهای خارق العاده به طور اتفاقی در غار لاسکو در فرانسه کشف شد که کمک زیادی در شناخت هنر این دوران کرد.این نقاشی ها معمولادر انتها و عمق غارها وجود دارد و لذا بسیاری بر این عقیده اند هدف از ترسیم این نقوش نه به جهت تزیین بلکه به این دلیل بوده است که انسان برای آنها خواص جادویی قاِیل بوده.در واقع انسان پیش از تاریخ سعی داشت با محدود کردن جانوران در چارچوب یک تصویر او را تابع قلمرو شکار خویش کند.از این رو چنین به نظر میرسد که توجه به یک تصویر خاص و نمایاندن یک پیکره خاص فی نفسه هدف ترسیم کنندگان بوده است.  عقیده بر این است که انسان نخستین با ترسیم این جانوران مرگ آنها را طلب میکرد.معمولا در وصف نقاشیها و کنده کاریهای این دوران گفته میشود که آثار جنبه ی جادویی داشته است.