تنوع و گستردگي ارتباطات در دنياي امروز :

جوامع كنوني از لحاظ ساختاري ،داراي نهاد هاي اقتصادي ؛سياسي ،فرهنگي و جز آن است . ارتباطات از موضوعاتي است كه به پيروي از اين تنوع ساختاري ،داراي قابليت هاي كاربردي وسيعي در انوع زمينه هاي سازماني ،اقتصادي ،مديريتي ،سياسي ،آموزشي و ... است .

 ماشيني شدن زندگي آدمي ،افزايش جمعيت ،تقسيم كار و مشاغل ،تخصصي شدن فعاليت ها ، گسترش يافتن حوز هاي حرفه اي و شغلي ، تنوع امكانات بهره وري ، افزايش ميزان وابستگي هاي متقابل ، از ويژگي هاي بنيادين تمدن كنوني است  در چنين دنيايي بر دامنه و بستر ارتباطات در حوزه هاي گوناگون افزوده شده است . نظر به تنوع حوزه ارتباطات ، براي آشنايي با برخي از نمونه ها و نمود هاي آن ، بايسته مي نمايد به بررسي ارتباطات سازماني (اداري )اقتصادي ، مديريتي و سياسي اشاره كنيم:

1-  ارتباطات سازماني (اداري ): موسسه ها و سازمان های اداری برای حفظ موجودیت خویش در میدان  رقابت با دیگر   سازمانها  نیازمند به اطلاعات هستند که دسترسی به آنها از مجرای ارتباطات ممکن است امروزه انجام این وظیفه یعنی سامان دهی ارتباطات موسسه ها و سازمانهای اداری به واحدی به نام روابط عمومی سپرده شده است که کارویژه آن انجان امر ارتباطات مورد نظر موسسه است وجود عناوینی همچون اداره کل روابط عمومی ،دفتر اداره کل روابط عمومی،واحد روابط عمومی و ... نشان دهنده اهمیت این عنصر در کارکرد سازمانها و موسسه های گوناگون است.

2- ارتباطات اقتصادي : عنصر ارتباطات در قلمرو فعاليت هاي اقتصادي نيز از اهميتي بسيار برخوردار است و بازتابي مستقيم بر توان توليد و اشتغال در مقياس هاي محلي ،ملي و جهاني دارد . يكي از شاخص هاي توسعه كشور ها نيز (زير بناي اطلاعاتي ) آن ها در حوزه هاي گوناگون ، از جمله در بعد اقتصادي است و بنابر اين شايد بتوان گفت كه یكي از علل عقب ماندگي كشورهاي توسعه نيافته ، ضعف زير بناي اطلاعاتي و ارتباطاتي آن ها است.

3- ارتباطات مديريتي : مديريت در شاخه هاي گوناگونش ، از قبيل صنعتي ، تجاري ، اداري ، آموزشي و سياسي و ... براي سازگاري با محيط خارجي ، نيازمند به جريان پيوسته اطلاعات است . جامعه پيچيده صنعتي يا فرا صنعتي ، كه نقش سازمان هاي عمومي در آن روز به روز اهميتي بيشتر مي يابد ، نمي تواند بدون نظام هاي ارتباطي به زندگي خود ادامه دهد . 

4- ارتباطات سياسي : هيچ حكومتي نمي تواند بي ارتباط با شهروندان ، اجزاي سازماني خود در سطوح مركزي و محلي و نيز ديگر كشور ها به فعاليت خود ادامه دهد . در حوزه كشور داري ، عنصر ارتباط ، سهمي حساس و تعيين كننده بر عهده دارد . هيات هاي حاكمه در كشور هاي جهان براي سامان بخشي به ارتباطات كشور با واحد هاي سياسي ، ناگزير شده اند سازمان ها و تشكيلاتي گسترده پديد آورند كه شامل مدرسه ها و دانشكده هاي روابط بين الملل براي تربيت و آموزش كاركنان مجرب ، سفيران ، كنسول ها و ديپلماتهاي ورزيده و ايجاد سفارت خانه ها و نمايندگي هاي مختلف در كشور هاي جهان همچنين يكي از كار ويژه هاي اصلي سفارتخانه ها ، افزون بر گرد آوري اطلاعات مؤثر ، مفيد و مورد نياز از كشور مقيم ، سامان دهي و ايجاد نظم و ترتيب در روابط كشور متبوع با كشور مقيم است .

5- ارتباطات بين المللي :ارتباط فعاليتي است كه به مرزهاي سياسي ، چهار چوب هاي جغرافيايي و تفاوتهاي اقتصادي وقعي نمي نهد . حركت و جريان آزاد افراد ،عقايد و مواد ، داراي اهميتي بنيادين براي انسان و جامعه بشمار می روند . ارتباط نه از نظر اجتماعي و نه از نظر تكنو لوژيك يك مسئله صرفا داخلي و ملي است . سياست ها و برنامه هاي ارتباطي يك كشور را نمي توان بدون توجه دايم به مسايل بين المللي ، طرح ريزي يا اجرا كرد . ملتها ملزمند كه سياست هاي ملي خود را با مراعات بعضي معاهدات و معيار هاي پذيرفته شده بين المللي طرح ريزي كنند . اغلب كشور ها داراي تشكيلات پخش اطلاعات در خارج از مرزهاي خويشند و بصورت بالعكس نيز اين جريان همواره وجود دارد .

 در حال حاضر قدرتهاي ارتباطي اعم از ملي وبين المللي بيشتر در دست حكومتها يا شركتهاي بزرگ تجاري است . از آنجا كه اين قدرت دایما رو به تزايد است . جامعه انساني بايد بخاطر آزادي و توسعه خودشان مراقب باشند كه دارندگان اين قدرت و نيروي ارتباطي ، آنرا با حداكثر مسئوليت اجتماعي بكار برند .

ارتباطات بين الملل به ميزان زيادي مسايل سياسي و حتي اقتصادي را نيز در بر مي گيرد و معمولا در خدمت تامين منافع سياسي و اقتصادي دارندگان اين وسايل قدرتمند قرار مي گيرد .

همين مسئله است كه باعث شده است قدرتهاي بزرگ استعماري ديروز، امروز ه بجاي استفاده از زور و اسلحه و اشغال فيزيكي با ابزار ارتباطي كشور هاي فقير تر به مستعمرات فرهنگي و در نهايت اقتصادي خويش بدل كنند .

صد البته اين كشور هاي قدرتمند براي موجه جلوه دادن اقدامات استعمار گونه خويش بدنبال استفاده از سازمانهاي بين المللي چون ملل متحد ، يونسكو و ... براي سر پوش گذاشتن بر نيات استعماري خويش كه همانا مصرفي بار آوردن ملل عقب مانده است مي باشند . بصورتيكه با طرح مسايلي چون جريان آزاد اطلاعات و استراتژيهاي نوين ارتباطي عملا بدنبال سيطره اطلاعاتي ، خبري ،سياسي و درنهايت اقتصادي خويش بر ملل جهان سومي هستند كه فاقد ابزار هاي قدرتمند اطلاعاتي در دفاع از منافع و هويت ملي خويش مي باشند .